Sylvie van der Vaart werkt weer. De van borstkanker herstelde voetbalvrouw keert terug als panellid in de Duitse spelshow Das Supertalent. Absurd bericht natuurlijk. Dagelijks zijn er op de wereld zieke werknemers die terugkomen bij hun baas, maar zíj worden zelden onthaald met bemoedigende stukjes in de krant. Het bericht tekent de idiotie van de voetbalindustrie. De zucht naar aanzien, macht en geld hebben het trapspelletje tot een krankzinnige wereld gemaakt waarin leugens, achterbaks gedraai en belachelijke nederigheid de overhand hebben genomen. Simon Kuper, een Brits-Nederlandse voetbaljournalist, omschrijft het gedrag van de voetbalindustrie in een recent boek zelfs als volkomen ‘irrationeel’. De recente aankopen van Real Madrid, de club waar Sylvie’s man Rafael onder contract staat, zijn wat hem betreft het hoogtepunt van hersenloze koopgekte. De uitgaven aan Kaka, Cristiano Ronaldo en Benzema (200 miljoen euro plus) zullen nooit worden terugverdiend, is zijn stelling. ‘Net als overnames voegen transfers zelden iets toe,’ rekende hij ons onlangs voor in The Financial Times.
Samen met een Engelse professor onderzocht Kuper de meerwaarde van spelersverplaatsingen van veertig Engelse clubs tussen 1978 en 1997. Conclusie: slechts één op de zes clubs ging beter presteren na een monsteraankoop. Kuper vergelijkt de inlijving van Ronaldo met het kopen van een overgewaardeerd aandeel. Nooit toeslaan op het hoogtepunt, want je krijgt je geld niet meer terug. Van der Vaart wordt waarschijnlijk een van de slachtoffers van de krankzinnigheid in Bernabéu. Ooit betaalde Madrid 13 miljoen euro voor de middenvelder. Dat is zeven keer minder dan wat de Spanjaarden nu neerleggen voor Cristiano Ronaldo. Is Raf echt zeven keer minder goed? Natuurlijk niet. Gelukkig heeft hij nog een meisje dat werkt.
