Het was weer rennen en vliegen en duwen en trekken om een goed beeld te krijgen van het 34ste North Sea Jazz festival, afgelopen weekend in Rotterdam. Hoewel er ook tijd was voor een sauvignon blanc bij de wijnbar, gelukkig.
VRIJDAG (Guuz Hoogaerts)
Het hoogtepunt van de vrijdag stond al gelijk aan het begin geprogrammeerd: de Hot 8 Brass Band. Een hoempa-orkest uit New Orleans dat zich presenteerde als een funky versie van de Deurzakkers: het publiek werd aangemoedigd op de maat door de knieën te gaan. We hadden ze de rest van de avond nog graag een paar keer tegengekomen. Om de nare smaak weg te dansen die Duffy achterliet, bijvoorbeeld. De Britse had wel een sexy strak jurkje aan, maar zelfs dat ging vervelen. Net als de triller in haar stem. Dan lieten we liever de trommelvliezen trillen bij het haast gelijktijdig geprogrammeerde Soil & Pimp Sessions. Die hebben we óók al vaker gezien, maar hun kamikaze-stijl (alles in het rood!) van spelen is en blijft geweldig.
ZATERDAG (Guuz Hoogaerts)
Waarschijnlijk had iemand tegen Tuomo gezegd dat North Sea Jazz publiek er rustig in wil komen, dus speelde de Fin aanvankelijk de babymaakballades van zijn twee albums. Gelukkig pookte hij net op tijd het vuurtje op, om met zijn (niet echt heel soepele) band hard funkend af te sluiten. Don’t Take it Too Hard, de zeer geslaagde Curtis Mayfield-pastiche, bleef nog lang nazinderen.
Daarna kon er even gezapt worden. Langs de keurige Antillenjazz van Izaline Calister, het spierballengerol van Stanley Clarke, Marcus Miller en Victor Wooten (die, net als veel andere artiesten, een Michael Jackson-tribute deden) en de opvallend sterke schuursoulstem van Ruthie Foster. Wouter Hamel keek bij aanvang van zijn optreden tegen een halfvolle Maas-zaal aan, maar die was halverwege goed vol. En terecht. Hamel is een geboren entertainer, met een soepele band achter zich en een hoop sterke liedjes up his sleeve. Te gast waren onder meer de vader van de gitarist (op steeldrum) en springveer Benjamin Herman. De saxofonist gaf later die avond een weergaloos concert voor een propvolle Hudson-zaal. Waar iedereen gek genoeg netjes bleef zitten, terwijl de opruiende Mengelberg-covers van Herman en band toch uitnodigden om de boel af te breken.
Je langs het publiek van Erykah ‘wait!’ Badu wurmen bleek lastig, zodat we John Zorn en Bill Laswell helaas hebben gemist. Wel een stukje James Hunter meegepikt (degelijk, kon flitsender) en afgesloten bij de grote kleine man van de salsa, Yuri Buenaventura. Die met, voor salsabegrippen, een compacte band bij zich had (geweldige pianist). Helaas speelde hij vooral ingetogen stukken – de voetjes konden wel van de vloer, maar uitbundig wilde het maar niet worden. Maar het kan ook dat de witte sauvignon onze benen op de grond hield.
ZONDAG (Norbert Pek)
De ene oma tegen de ander op de vroege zondagmiddag: ‘Ik wil wel naar de Congo toe om Kyteman te zien.’ Tja, als je die doelgroep al te pakken hebt, weet je wat je kan verwachten. Een bomvolle tent met daaromheen een opstopping die heel North Sea Jazz voelt. Kyteman’s Hiphop Orkest sluit een voor frontman Colin Benders ‘krankzinnig half jaar’ af. Waarin ze als volslagen onbekenden begonnen maar nu dé live-sensatie van het jaar zijn. Dat mag ook het jazzfestival meemaken. De aftrap met een jam is juist op dit festival op z’n plaats, wat Kyteman zelf ook aangeeft als halverwege de tweede opzwepende jam wordt ingestart. Met de feestlijke hiphop en energieke podiumpresentatie wordt het keurige publiek vakkundig ingepakt. Met afsluiter Sorry bewijst Benders andermaal dat euforie en kippenvel moeiteloos kunnen samengaan.
Even later staat Jamie Cullum op zijn piano, omdat dat zijn handelsmerk is, op de piano staan. Maar al zou hij een driedubbele flikflak doen en met z’n hoofd vol op de zwart/witte toetsen belanden dat de bloedspetters tot achterin de zaal belanden, het zou de aandacht van het droge songmateriaal niet afleiden. Het fenomeen – opgewonden klein joch laat jazz klinken als een warm bad – kennen we nu wel. Bennink Borstlap Glerum, dát is pas spannend. De experimentele interpretaties van Thelonious Monk zijn niet alleen muzikaal enerverend, het blijft ook een zegen om Han Bennink in extate kreten te zien uitslaan tijdens het trommelen. Hij gooit ook nog even een stapel flyers in het zittende publiek. Tijdens het tweede nummer om precies te zijn.
‘Hij klinkt net als James Brown,’ zegt een North Sea Jazz-bezoeker die naar Seal kijkt. De kaartjeskoper moet een levenslang verbod krijgen op welk concert dan ook wegens wansmaak, want Seal is een aanfluiting. De armoedige coverkeuze van zijn laatste album Soul (2008) wordt naar het podium gekopieerd. De zanger doet louter klassiekers die toch wel hun waarde hebben bewezen als A Change Is Gonna Come van Sam Cooke, I’m Still in Love With You van Al Green. Maar dan zonder de brille van de originelen. Niet meer doen. In de naastgelegen Maas zaal begint even later een hoogtepunt. Raphael Saadiq moet eerst even worstelen met het geluid, maar zet daarna de massa met funky soul in beweging. Alles van de laatste plaat The Way I See It is sowieso raak.
In de hoofdzaal Nile hebben aardig wat mensen het over Duffy. Dat ze zo slecht was afgelopen vrijdag. En dat Adele het zoveel beter doet. Want dat is het geval. Het is net zo fascinerend als verbazingwekkend met hoeveel gemak ze die felle zangstem opzet. Haar band speelt een warme volle set en scoort met al het materiaal van debuutalbum 19 dat in Nederland zo’n succes is geworden. Of ze nou solo met gitaar Daydreamer zingt of haar band uptempo laat meezwepen met I’m Tired, de gezette jongedame slaagt keer op keer. Het wordt nog even hilarisch als ze op het door Grolsch gesponsorde evenement twee keer vertelt hoe vet het pas geleden was in de Heineken Music Hall. Het past bij haar onbevangenheid: Adele loopt op het podium rond alsof ze op zondagochtend in het park is. Het is niet iemand die zich gek laat maken, dat laat ze wel aan haar publiek over.
