Overzicht van: juli 2009

(Warner)
Rock *

Om te zeggen dat de band Billy Talent geen talent heeft gaat wat ver. En ook onjuist, want hun vorige album (dat overzichtelijk de naam II draagt) klonk zó venijnig, dat je het spuug dat zanger Ben Kowalewicz in z’n microfoon rochelde en het bloed dat uit de vingers van snaarplukker Ian D’Sa spoot haast voelde. Maar vanwege III verdient de Canadese rockband de flauwe grap uit de openingszin. Hun teksten zijn belachelijk pretentieus (‘If you want to leave, that’s allright. I’ll just turn these tears into wine’), de melodieën pompeus en cliché. Wij laten ons niet meer neppen door deze vol getatoeëerde knaapjes.

Sylvie van der Vaart werkt weer. De van borstkanker herstelde voetbalvrouw keert terug als panellid in de Duitse spelshow Das Supertalent. Absurd bericht natuurlijk. Dagelijks zijn er op de wereld zieke werknemers die terugkomen bij hun baas, maar zíj worden zelden onthaald met bemoedigende stukjes in de krant. Het bericht tekent de idiotie van de voetbalindustrie. De zucht naar aanzien, macht en geld hebben het trapspelletje tot een krankzinnige wereld gemaakt waarin leugens, achterbaks gedraai en belachelijke nederigheid de overhand hebben genomen. Simon Kuper, een Brits-Nederlandse voetbaljournalist, omschrijft het gedrag van de voetbalindustrie in een recent boek zelfs als volkomen ‘irrationeel’. De recente aankopen van Real Madrid, de club waar Sylvie’s man Rafael onder contract staat, zijn wat hem betreft het hoogtepunt van hersenloze koopgekte. De uitgaven aan Kaka, Cristiano Ronaldo en Benzema (200 miljoen euro plus) zullen nooit worden terugverdiend, is zijn stelling. ‘Net als overnames voegen transfers zelden iets toe,’ rekende hij ons onlangs voor in The Financial Times.

(Wall of Sound/Pias)
Rock * * *

De bas gromt, de vuile geluiden stapelen zich op en Jon McClure sneert er langgerekt overheen. Jawel, Reverend and The Makers gaan  verder waar ze op het debuut zijn gebleven. Toch is er veel gebeurd. McClure kreeg Engeland over zich heen omdat het hem ‘niet boeide’ dat Jade Goody overleed en zijn band stond in het voorprogramma van Oasis. Dat laatste is hoorbaar. De rustpunten hinten niet alleen naar de bevriende Arctic Monkeys, maar ook naar de Gallagher broertjes. Toch passen de onrustige dansritmes beter bij ’t opgewonden standje.

* * *
Drama van Rebecca Miller
In de bioscoop vanaf 30 juli

Kijk, daar hebben we Keanu Reeves ook weer ‘s; ditmaal als een stugge non-conformist die hoofdpersoon Pippa Lee (Robin Wright Penn) een ontsnappingskans biedt uit haar wezenloze huisvrouwenbestaan. Pippa was ooit een wildebras, maar de veel oudere uitgever Herb heeft haar omgevormd tot een soort Stepford-vrouwtje. Alan Arkin is geweldig als Herb en dat zet non-acteur Reeves al meteen op flinke achterstand. Trouwens, Blake Lively als de jongere Pippa maakt ook meer indruk dan Wright Penn in haar tuttenrol. Het zijn de pluspunten van een film die met de ‘zelfbevrijding’ van zijn hoofdpersoon veel te veel in de jaren zeventig is blijven steken.

Roda JC is te Duits. En dat kost de Limburgse club geld. Also, also also, zul je denken, wat is het probleem dan? Volgens de Club Positioning Matrix, die van elke voetbalclub het imago meet, kampt Roda met een Duits imago. Als er in Kerkrade een doelpunt gemaakt wordt, vieren ze dit namelijk op traditioneel Duitse wijze: de speaker laat een luid ‘Danke!’ klinken, waarop het publiek volgzaam ‘Bitte’ terugroept. Dit levert de club ‘een weinig sympathiek imago’ op.  Omdat een aanzienlijk deel van de televisie-inkomsten van de Nederlandse clubs aan de hand van die Club Positioning Matrix verdeeld wordt, snijdt Roda zichzelf dus in de vingers met zijn germanofilie. Roda wil nu graag bekend staan als Limburgse club. Of het nou zo’n goed idee is om jezelf als domme boer af te schilderen, is een tweede…

(TopNotch/Universal)
Hiphop * * *

Er zijn verschillende Kempi’s. Er is de pornorapper die het graag heeft over dikke tieten en sappige billen. Die is plat en voorspelbaar. Gelukkig is er ook de huisvaderrapper die kinderen aanspoort om hun huiswerk te doen. En de emorapper die de meeste indruk maakt door de openhartige inkijk in zijn psyche (‘Weet wel dat ik / Zo mijn best doe om een man te zijn / En het knaagt aan mij / Als ze vraagt aan mij / Wanneer houdt het op?’). Kempi blijft ook op zijn laatste mixtape worstelen, maar dat maakt de Eindhovenaar nu juist zo fascinerend.

In Revu deze week een uitgebreid verhaal van Rolling Stone-verslaggeefster Claire Hoffman over de laatste dagen van Michael Jackson. Daarin niet alleen een gedetailleerde beschrijving van Jackson in het ziekenhuis, maar ook van de laatste repetitie in het Staples Center. Verder komt de financiële chaos aan bod waarin Jackson verkeerde. Aan het woord komen onder meer familievriend Dick Gregory, AEG-directeur Randy Phillips, ex-Hulk Lou Ferringo en goeroe Deepak Chopra, die onder andere vertelt over Jacksons medicijnenverslaving. Deepak Chopra: ‘Michaels assistent belde me er regelmatig over, en vertelde dat hij medicijnen kreeg van veel verschillende artsen. Hij deed er alles aan om ze te krijgen – als de ene dokter ze niet gaf, probeerde hij het gewoon bij de volgende. Die verslaving was gecreëerd door artsen en werd door ze in stand gehouden.’ De Britse krant The Sun heeft foto’s en een video gepubliceerd van een familiefeestje van Michael en zijn kinderen, klik hier. Een video waarin Claire Hoffman over haar stuk vertelt, staat hier.

Geen groter vermaak dan leedvermaak. Gaat u er dus maar eens even goed voor zitten zodat u niet van uw stoel rolt. Uw misdaadverslaggever is geskimd. Skimmen (niet te verwarren met rimmen) is het op onrechtmatige wijze bemachtigen en kopiëren van pinpas- of creditcardgegevens. Vooral Roemeense bendes zijn er bedreven in. Voor deze betaalpasfraude wordt de magneetstrip van een pas gekopieerd en de pincode bemachtigd terwijl de argeloze consument aan het pinnen is. De skimming kan plaatsvinden bij betaalautomaten van banken, op stations, maar ook bijvoorbeeld in tuincentra. Gisterenavond ontdekte ik de fraude…

(Sony)
Soul * * * *

In 2001, bij het verschijnen van Maxwells laatste album Now, vertelde de soulzanger dat zijn favoriete slaapkamermuziek een ballad-compilatie van the Isley Brothers was. Negen jaar later komt de Amerikaan met een plaat (eerste van een trilogie) die zich kan meten met de beste babymaakmuziek van de Brothers. ‘I want you to prove it to me in the nude’, zingt hij al in het eerste nummer dat traag als schenkstroop de boxen uit druipt. Verderop blijkt uit de teksten dat Max’ hartje gebroken is, maar daar ging toch heel wat horizontaal genot aan vooraf.

* * *
Horrorkomedie van Phil Claydon
In de bioscoop vanaf 30 juli

Het populaire Britse tv-duo James Corden en Mathew Horne is uit een vertrouwde mal gegoten: de dikke en de dunne. De horrorkomedie waarin ze optreden als jagers op lesbische vampiers heeft een wat minder helder profiel. Een aan Shaun of the Dead verwante klucht eindigt als een hommage aan Hammerhorror. Dat laatste doet geforceerd aan, maar de typetjes van Corden en Horne – als echte Engelse lads volledig geobsedeerd door bier en tieten – injecteren het dunne plotje met genoeg puberale ongein om het geheel draaglijk te houden. Wie bij de ingang van de bios alle innerlijke beschaving laat varen, krijgt geen spijt.

(Shout! Factory)

Popsterren die samenspannen voor een goed: nobel, maar honger en oorlog verdrijven is ietsje te hoog gegrepen. Muzikant Mark Mulcahy van o.a. Miracle Legion helpen omdat zijn vrouw is overleden en hij een tweeling moet onderhouden is wel haalbaar. En vruchtbaar, want het eerste wapenfeit van de coverplaat is de knappe bijdrage All For The Best van Thom Yorke met een onrustige ritme en aanzwellende klanken. Dat hij ‘you’re so beautiful it seems’ zingt is in deze context aangrijpend.

(Epitaph)
Singer/songwriter * * * *

In de slipstream van de recente zegetocht van The Gaslight Anthem in Europa voltrok zich nog een victorie: die van hun voorprogramma. Daar stond de Ierse singer-songwriter Frank Turner en iedere avond wist hij in zijn eentje de zalen voor zich te winnen, vroeg hij wie van de bezoekers nog een slaapplek had en verkocht hij zijn nieuwe cd. Die is nu eindelijk ‘officieel’ uit. Het knappe is dat Turner (op cd begeleid door een band) zo te horen vaak is teleurgesteld (door punk, de liefde, de hippies en zichzelf), maar niettemin een en al levensvreugde uitstraalt. Zijn vet Ierse (‘pioneer’ klinkt bij Turner als ‘pajanier’) accent klinkt innemend, zijn stem ontspannen, en ondertussen zingt hij zijn strijd-, liefdes- en herdenkingsliederen met het vuur van een rebel en de precisie van een dichter. ‘Music is my substitite for love’, zingt hij, en we geloven het. Want wat zijn ze raak, al die zinnen van Turner. Hij bereikt het hoogst haalbare van een singer-songwriter: na twaalf nummers klinkt Frank Turner als een oude vriend.

* * * *
Gangsterfilm van Michael Mann
In de bioscoop vanaf 30 juli

Met Heat (1995) maakte Mann een moderne gangsterklassieker, maar zijn laatste film, het broeierig bedoelde Miami Vice, was een deprimerende, duistere bedoening. Dat kwam vooral omdat Mann graag experimenteert met digitale camera’s en natuurlijke lichtbronnen. Het gebruik van digitale camera’s pakt verrassend genoeg beter uit in Public Enemies. Verrassend, want deze biopic van gangster John Dillinger (Johnny Depp) speelt in de jaren dertig van de vorige eeuw, een tijdperk dat doorgaans in nostalgische kleuren wordt geportretteerd. Zo niet door Mann: hij toont 1933 in kille kleuren en met een schuddende camera, alsof de kijker er zelf bij is. Dat is even wennen, maar trekt je wel meteen in het verhaal. Te meer daar de film een flinke vaart heeft: Dillinger wordt vanaf het begin tot het eind opgejaagd door de politie. Of hij nu banken overvalt of flirt met Billie, het meisje van de garderobe (Marion Cotillard), Dillinger komt snel ter zake. Depp speelt Dillinger echter niet als een opgejaagd stresskonijn, maar als een koele lefgozer. En waar de romance in een gangsterfilm doorgaans een verplicht nummer is, geeft de stormachtige relatie tussen Dillinger en Billie de kil ogende digitale beelden een warm kloppend hart. Alleen Christian Bale steekt er wat bleekjes bij af als de FBI-agent die Dillinger opjaagt. Desondanks is Public Enemies als tegendraadse gangsterfilm een overrompelende kijkervaring.

Exclusief: de laatste dagen van Michael Jackson. Zijn schulden, zijn verslaving en zijn droom van een verpletterende comeback. [bekijk PDF]

Verder in Revu:

Presentator Dennis Storm in het interview over reizen, de eeuwige vragen over seks en het gebrek aan vernieuwing bij BNN. [bekijk PDF]

Benno L. kon vooral doorgaan omdat hij zo aardig werd gevonden. Uitgebreid portret van de Brabantse zwembadpedo. [bekijk PDF]

Beeldreportage: Op quad of crossmotor door de blubber van de Zwarte Cross. [bekijk PDF]

Laat de ballen maar vallen. 3FM’s Sander Lantinga, cartoonist Gummbah en presentator Wilfred Genee reageren op negen stellingen over het nieuwe voetbalseizoen. [bekijk PDF]

Op de set van de speelfilm Cemetery Junction, van de makers van The Offfice. [bekijk PDF]

‘Ik bewonder John Dillinger.’ Johnny Depp over zijn nieuwe schurkenrol. [bekijk PDF]

De Tour de France zit erop. De onthullingen kunnen nu echt beginnen: wie heeft én is gepakt, (de enige combinatie die telt). Revu’s eigen Gouden Spuit verkiezing is door niemand gewonnen aangezien er niemand is gepakt… althans nu nog niet. Want wat maakte Pierre Bordry, voorzitter van het Franse antidopingbureau AFLD, in een interview met de Süddeutsche Zeitung bekend? Volgens Bordy zijn er deze Tour maar liefst twee soorten nieuwe doping gebruikt, ‘die beiden momenteel nog niet opgespoord kunnen worden’. De Franse krant Le Monde laat vandaag weten om welke twee middelen het zou gaan: Hematide en Aicar. Hematide is (na Cera dat vorig jaar bij renners als Ricco en Thomas Dekker werd gevonden) de vierde generatie epo en aicar bevordert de vetverbranding en spieropbouw. Wat weer een verklaring zou kunnen zijn voor enkele sterk vermagerde renners (oa. Bradley Wiggins= minus 7 kilo).

Derek Ogilvie lijkt flink in zijn paranormale hemd te zijn gezet en wel door niemand minder dan zijn eigen RTL-collega Wendy van Dijk. Zoals te zien was bij de presentatie van het nieuwe televisieseizoen gaat Wendy voor RTL weer de hort op als de Japanse presentatrice Ushi. Het blijkt een meer dan geslaagde geslaagde comeback, maar er wordt ook een rare move gemaakt. Want behalve internationale sterren als Larry Hagman (J.R. uit Dallas) gaat ook babyfluisteraar en dodenluisteraar Ogilvie er schijnbaar met boter en suiker in. Zodra Ushi zich bekend maakt als Wendy van Dijk verzucht Ogilvie bijna in tranen: ‘Jesus. I can’t believe you’ve done this to me. Jesus, oh fuck…’ Tenzij de hele uitzending voorgekookt is en Derek nog met een konijn uit de hoge hoed mag komen, lijkt het er op dat hij te pakken is genomen. En dat terwijl er al door menigeen getwijfeld werd aan zijn paranormale kunsten. Van je collega’s moet je het maar hebben.

Dat gaat weer opzeggingen regenen! In het nieuwe programma dat Arie Boomsma gaat presenteren voor de EO zullen ongelovige cabaretiers een voorstelling maken over Jezus, lazen we vandaag. Loopt een man over het water… Van die dingen. Boomsma laat zich steeds meer gelden als een mol die het hele EO-bolwerk van binnenuit gaat opblazen. Chapeau natuurlijk. Eerder presenteerde hij al het retegeile programma 40 Dagen zonder seks. Waarin wij onder anderen stewardess ‘Happy Fingers’ Eline gierend zagen klaarkomen op een verkeerspaaltje. In het Sodom en Gomorra dat Revu is, moesten wij hier zelfs even van blozen en we vroegen ons af hoe de uitzending in Staphorst was ontvangen…

De vuurdoop van Margriet van der Linden leverde in de eerste Zomergasten een spervuur aan vragen op. Nu waren Victor & Rolf ook niet de meest spraakzame gasten die je je kan voorstellen, maar het leek wel of Van der Linden bang was een seconde stilte te laten vallen. De met een coupe Biance Castafiore opgesierde presentatrice vuurde meer vragen af dan de vorige presentatoren in een heel seizoen Zomergasten stelden. Daardoor ging de sporadische vraag die hout sneed (‘waarom moet een ontwerp eigenlijk perfect zijn?’) verloren in een tsunami aan onbenullige vraagjes. Na het eerste fragment was het al meteen raak met de dodelijke vraag ‘wat had de kijker moeten zien?’. Toen Victor & Rolf een fragment uit The Women (1939) lieten zien en tussen neus en lippen door zeiden dat er vorig jaar een slechte remake van was gemaakt, wilde Van der Linden graag weten hoe die remake heette. The Women dus, duh! Toen het eindelijk wat persoonlijker werd en Victor & Rolf vertelden hoe ze als ambitieuze modeontwerpers de grote stap naar Parijs waagden, reageerde de presentatrice daarop met de lachwekkende vraag: ‘hoe gingen jullie naar Parijs? Met de trein?’ Nee, met de auto, was het antwoord. Benieuwd hoe Van der Linden zich volgende week staande houdt tegenover brulboei Prem Radhakishun. Die is in elk geval stukken spraakzamer dan het introverte modeduo, dus het Zomergasten vragenrecord zal goddank niet worden verbeterd.

Goed nieuws van het drugsfront. Het Trimbos Instituut, dat regelmatig de dolfijntjes, mitsubishi’s,  duifjes en hartjes van Nederlandse feestgangers test, meldt dat de happy pills de laatste tijd weer wat beter te vertrouwen zijn. In april luidde het Trimbos nog de noodklok, omdat ruim de helft van de pillen in ons land vervuild waren, nu is dat nog maar een derde. In de vervuilde pillen zit niet de werkzame stof MDMA, maar de stof mCPP. Hiervan ga je kotsen, krijg je hoofdpijn, wordt je duizelig en krijg je paniekaanvallen. De kans om zo’n slechte pil te krijgen is nu dus een stuk kleiner. Voor de zekerheid toch nog maar even laten testen als je wilt slikken.