* * * *
Horror van Dennis Iliadis
In de bioscoop vanaf 11 juni
We kunnen in Nederland lang en breed discussiëren over de mogelijke gevaren van softdruggebruik, in de VS is het roken van een stickie nog gewoon de kortste weg naar de hel. Zo simpel is het althans in deze remake van een film waarmee horrormaestro Wes Craven (Scream) in 1974 geschiedenis schreef. Twee meiden vallen in handen van een criminele familie na zich op een motelkamer in een roes te hebben geblowd. Een wordt vermoord; de ander weet, na te zijn verkracht, op het nippertje te ontsnappen. Aan haar ouders de taak af te rekenen met de daders. Craven heeft de bruutheid van zijn origineel altijd gerechtvaardigd met een verwijzing naar de kater van de Vietnamoorlog. Voor de goede verstaander was er bovendien de frappante gelijkenis tussen Cravens bende en de Manson Family wier moordpartijen begin jaren zeventig nog vers in het geheugen lagen. Zo’n actuele context ontbreekt in de (door Craven geproduceerde) remake, die vooral keihard lijkt te zijn omdat de huidige trend in horrorfilms dat voorschrijft. Wel opmerkelijk is dat de nieuwe versie veel dichter bij de realiteit durft te blijven dan genregenoten als Saw en Hostel, waarin de martelpraktijken zo vergezocht zijn, dat we er met een gerust hart om kunnen lachen. Het tot in de gruwelijkste details akelig vakkundig gemaakte Last House biedt die ontsnappingsroute niet.
