Triomf voor Borsato, Palm voor Haneke

En na dik een week festival was er vrijdag dan eindelijk de vertoning van Jean van de Velde’s The Silent Army, ook wel Wit licht 2.0 genoemd. Met een sterke nieuwe poster: geen actiebeeld van Marco Borsato, maar een kindsoldaat met een handgranaat. En het moet gezegd worden: The Silent Army is een veel betere film dan Wit licht. Van de Velde heeft alles uit de film verwijderd wat larmoyant was (de flashbacks met Borsato’s dode vrouw, de muziek) of potsierlijk (Borsato die als actieheld een bad guy uit een vliegtuig schopt). Hoewel de demontage een rare kwestie blijft, heeft het een film opgeleverd die zijn plaats op het festival verdient, én een tweede kans in de Nederlandse bioscopen. Al zou deze arthouse-versie als hij meteen was uitgebracht veel minder bezoekers hebben getrokken, want het verhaal over kindsoldaten wordt nu niet meer van een suikerlaagje en bevrijdende actieclimax voorzien. Maar toen uw Revu-reporter Marco Borsato tegen het lijf liep in de lounge van Nice Airport kon hij de zanger/acteur in elk geval oprecht gemeend feliciteren met het festivalsucces van de verbeterde film.

Een prijs zat er echter niet in voor The Silent Army. In het bijprogramma (Un Certain Regard) waar de film draaide ging de prijs naar de Roemeense film Police, Adjective. De belangrijkste prijs van het festival, de Gouden Palm, ging naar Das Weisse Band van Michael Haneke. Pikant daarbij was dat de jury werd voorgezeten door Isabelle Huppert, die ooit in Cannes de prijs voor beste actrice won met La Pianiste van diezelfde Haneke. Een andere Oostenrijker die in de prijzen viel was Christoph Waltz, voor zijn smakelijke rol als nazi in Tarantino’s Inglourious Basterds. De prijs voor beste actrice ging naar Charlotte Gainsbourg (zie foto), die daarmee haar beproevingen in Lars von Triers controversiële Antichrist zag bekroond.
De Grand Prix, na de Gouden Palm de belangrijkste prijs, ging naar het intense gevangenisdrama Un Prophète, dat werd beschouwd als de Gomorra van dit jaar. Als dat geen aanrader is! De prijzen voor beste regisseur en beste script gingen respectievelijk naar de films Kinatay en Spring Fever, twee films die onderaan in de populariteitspolls bungelden. Dat is dan weer minder een aanrader. Resumerend: Cannes was bloederig, gewelddadig en gezien de vele grote namen een tikje tegenvallend dit jaar.