De maandag in Cannes was vooral the day after Antichrist. De provocerende film van Lars von Trier had op zondagavond diepe wonden geslagen, en die waren nog niet geheeld. Vooral de scène waarin Charlotte Gainsbourg zich met een roestige schaar besnijdt had er flink ingehakt. Op de persconferentie van de film zette de eerste vraag meteen de toon: in vijandige bewoordingen eiste een (mannelijke) journalist dat Von Trier zich verantwoordde voor zijn film. Het Deense enfant terrible leek even van zijn stuk gebracht, maar gooide vervolgens gretig olie op het vuur door te stellen dat hij niet voor een filmproject kiest, maar dat dit ‘de hand van God is’. ‘Ik weet niet of die God de beste god van de wereld is, maar ik weet wel dat ik de beste regisseur ter wereld ben.’ En over Gainsbourgs memorabele genitale mutilatiescène grapte Von Trier nog dat ‘hij maar één keer kon worden opgenomen.’
Gelukkig stond er als tegenwicht ook een komedie op het programma – een van Ken Loach nog wel. De regisseur die normaal zo zwaar op de hand is en met The Wind That Shakes the Barley een paar jaar terug de Gouden Palm won, heeft met Looking for Eric zowaar een potentiële kaskraker gemaakt: een feelgood film, over voetbal, met een belangrijke bijrol voor Eric Cantona. De voetballer met het immer opstaande kraagje had al vaker in films gespeeld (Elisabeth), maar nog nooit als zichzelf. In Looking for Eric speelt hij een ingebeelde Cantona die een tobbende postbode, ook Eric geheten, van advies voorziet in de vorm van Cantoneske aforismen. Dat leverde een geestige komedie op, maar ook op de persconferentie was Cantona op dreef. Zo beschouwt hij acteren als een tweede carrière na het voetbal, maar vertrouwde hij het gehoor toe ook al een derde carrière in petto te hebben: jazz. Want sinds kort speelt Cantona trompet, en hij wil daarmee doorgaan, net als zijn voorbeeld Miles Davis. Gaan wij de komende jaren het Cantona kwartet mee maken, met opstaande kraagjes?!
Bedenkelijke B-film van de dag: High Kick Girl – She’s a master of karate!
