Overzicht van: mei 2009

Het is warm, dus de kans is groot dat jullie op een stuk halfgaar vlees zitten te kauwen. De kans is nog groter dat jullie ergens in de zon aan de drank zitten. Aan het strand bijvoorbeeld. Maar je hebt geen idee in welke strandtent je de mooiste vrouwen en lekkerste drankjes kunt scoren? Zoals ieder jaar kunt je ook in 2009 een deskundige test van je favoriete blaadje verwachten, maar daar heb je nu natuurlijk niets aan. Waar je wel iets aan hebt: Revu’s Strandgids 2009. Komt dat even goed uit, onze iPhone-App is nu voor slechts 1,59 euro te koop in iTunes en de App-store. De Strandgids is gemaakt door de Nederlandse ontwikkelaar Makayama, die je eerder Mobinews en Newspapers bracht. Nu kun je zelf handig zien waar de beste dj’s draaien, de fijnste cocktails te krijgen zijn en waar je goed kunt eten. Voor onze lezers die niet bekend zijn met de Hollandsche kust, berekent de iPhone per strandtent de beste route.

Twee bewijzen dat de Nederlandse punk leeft (en eentje dat-ie dood is).

Smash The Statues – When Fear Is All Around Us (Shield) * * *
Smash The Statues is boos. Op de globalisering, op christenen, op Amerika, op nazi’s, op politici… Op wie of wat niet eigenlijk? De Achterhoekers verpakken hun woede in aanstekelijke ADHD-punk, sampelen geniaal de VOC-quote van JP Balkenende (‘Toch?’), overschreeuwen zichzelf af en toe, maar klinken op hun tweede album vooral erg volwassen.

PN – From What Rivers Have To Offer (Funtime/Suburban) * * * *
Het Belgische PN is al vanaf 1992 bezig, maar verdient met dit album zeker meer aandacht in ons land. Op alweer hun zevende album combineert PN het beste van Face Tomorrow, Life of Agony, Faith No More, Tool, Queens of the Stone Age en… Lamb! Want dit oorspronkelijke punk/hardcore kwartet durft ook gas terug te nemen. En zich te ontwikkelen!

Tenement Kids – We’ve All Been Down (Funtime) * * * *
Nu de playlist van mijn iPhone zo’n beetje is blijven steken op de nieuwe cd van The Gaslight Anthem, is het ook wel eens fijn als er een band voorbij komt die qua sound in de buurt komt van die nieuwe helden uit New Jersey. Het debuut van Tenement Kids maakt indruk. De rauwe stem van Gijs Wilbrink, maar ook de open gitaarakkoorden, verraden dat de Utrechters goed hebben geluisterd naar Hot Water Music. Helemaal niet erg.

(EMI)
* * * *

Het leek de Britse heavy metallegendes Iron Maiden een goed idee om in een eigen vliegtuig de wereld over te vliegen. Met zanger Bruce Dickinson als piloot. De filmmakers Scot McFadyen en Sam Dunn mochten de bizarre trip (de wereld over in 45 dagen en 70.000 kilometers) vastleggen, maar slagen er in het begin van de documentaire niet in om van Flight 666 meer dan een gezellige vakantiefilm te maken. Stop een vliegtuig vol Britse muzikanten, roadies en managers, en het maakt niet uit of Ibiza de eindbestemming is, of Mumbai, Tokyo, Sydney of zelfs Papoea Nieuw Guinea, bij het opstijgen zúllen ze ‘You’re shit and you know you are!’ schreeuwen naar de stewardess die meldt dat ze aan boord niet mogen roken. Iron Maiden bestaat al sinds 1975, maar is nog steeds op schoolreis. Hoewel ze tegenwoordig minder tijd besteden in de bar en meer op de golf- of tennisbaan. Maar dan landen ze in Costa Rica waar fans ontslag hebben genomen om hun helden te kunnen zien. In Colombia waar mensen een week voor de show al naast de snelweg kamperen en na de show staan te snikken met een drumstokje in hun hand. In Argentinië waar fans uit… eh… enthousiasme bijna een hotel slopen. En in Brazilië waar een volgetatoeëerde priester de Maiden-religie predikt. Dan blijkt dat die – ogenschijnlijk achteloze – toeristen in Zuid-Amerika levende goden zijn. Scot en Sam leggen op de eerste rij vast hoe dat contrast voelt.

* * * *
Drama van Clint Eastwood

Waarom Eastwood als regisseur nooit ‘actie!’ brult? Om zijn acteurs niet nerveuzer te maken dan nodig is. Ondertussen roept het verhaal dat hij in Changeling vertelt wel heftige emoties op. In het Los Angeles van 1928 wordt een kind ontvoerd. De moeder (Angelina Jolie) blijft geloven in de goede afloop. Tegen beter weten in, want het beeld dat Eastwood van de stad schetst is diep naargeestig: kindermoordenaars kunnen er ongestoord hun gang gaan, dankzij de grove incompetentie van stadsbestuur en politieapparaat. Changeling is gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar bij de extra’s wordt daar nauwelijks aandacht aan besteed. Wel aan de garderobe van Jolie. Rare keus.

(T2 Entertainment)
Pop * *

De Toppers is het niet gelukt, Frans Bauer wil toch niet, dus dan maar Roel van Velzen richting de finale van het volgende Songfestival? Zijn liedjes lenen zich er prima voor. Want net als elk songfestivalliedje, zijn ook de nummers op Take Me In volledig voorspelbaar. Van Roel hadden we natuurlijk niks anders van verwacht, zijn fans moeten natuurlijk krijgen wat ze verdienen: gezapige radiorock met alle denkbare clichés. Hopelijk krijgen we wel een verrassende Songfestival-act van hem. Het schijnt dat de Vikingen in Noorwegen heel ver kunnen gooien. Idee?

(Pias)
Singer-songwriter * * *

‘I’ve been to places / I’ve seen many faces’, zingt Jasper Erkens in Waiting Like a Dog. Opmerkelijk: Erkens is nog te jong voor een rijbewijs. Hij is het nieuwe muzikale wonderkind van Vlaanderen, bijna een hype zelfs, maar hier geldt: believe the hype. Niet omdat al zijn nummers al raak zijn, zijn teksten zo gerijpt of zijn coverkeuze zo goed (Crazy van Gnarls Barkley), maar vanwege het lef (hij houdt het vooral klein), zijn stem (al zou hij het kunnen, hij blijft weg bij mooizingerij) en het uit iedere noot dampende muzikaal talent.

* * * *
Psychiatrische soap van Rodrigo Garcia

De Amerikaanse kabelzender HBO legde de lat ooit hoog met series als The Sopranos en Six Feet Under. Om de eigen reputatie op peil te houden zocht de zender het de laatste jaren in afwijkende formats. Flight of the Conchords, met zijn hilarische muzikale pastiches, is er een goed voorbeeld van, maar het serieuze In Treatment gaat nog een stapje verder. In Treatment, een bewerking van een Israëlische tv-serie, speelt zich volledig af in de praktijk van psychiater Paul Weston (Gabriel Byrne). Iedere aflevering behelst een sessie met een andere (wekelijks terugkerende) cliënt, waarna Paul in iedere vijfde aflevering te rade gaat bij een voormalige mentor, Gina (Dianne Wiest). Want Paul worstelt zelf ook met het leven, zijn gezinsleven in het bijzonder. Tegenstanders hebben de serie al afgedaan als irritant geneuzel op de vierkante millimeter. Maar de intieme setting en een verhaal dat uitsluitend door dialogen wordt voortgestuwd, maken van In Treatment wel een geval apart waarbij je je als kijker regelmatig in de rol van voyeur gedwongen voelt.

Bier en chips. Een onverslaanbare combinatie. Maar je chips in bier dopen om de smaak van het gerstenat ook door te laten drenken tot in je chips is een wat minder groot succes. En ook je mond volgieten met bier, terwijl deze net vol zit met een flinke hand gefrituurde en gezouten aardappelplakjes, is ook niet handig. Toch liet een groepje Amerikanen zich hierdoor niet uit het veld slaan. Zij brachten ondanks de wat onheilspellende combinatie toch Beer Chips op de markt. En inderdaad, de chips smaken naar bier. Minus de alcohol. Hoe de chips gemaakt worden, houdt de fabrikant liever nog geheim. Op de website Beerchips.com doen ze middels een video wel wat lollige suggesties. Op een afgelegen akker chips in de grond stoppen en deze besprenkelen met bier, zou een bierchipsboom moeten doen groeien, inclusief complete zakken met chips die als vrucht aan de boom bungelen. Ahahahaha! Je kunt je afvragen wat de makers beoogden. Tijdwinst? Kunnen boeren zonder te hoeven drinken? Ook leverbaar: Chip Shots (Margarita-met-zout-smaak) en Hot Potatoes (Bloody-Mary-smaak). Alle drie de chip-soorten worden vooralsnog alleen via internet verkocht. Per zak kosten de chips een paar dollar (wat niet goedkoop is). Wij zeggen: God heeft je twee handen gegeven: eentje voor in de zak, de ander voor aan het pijpje.

(Warp/V2)
Rock * * * *

Werden we vorig jaar al uitermate verwend met de vocale harmonieën op de platen van Fleet Foxes en Yeasayer, nu perfectioneert Grizzly Bear uit New York ook haar zangkunsten. Wanneer al snel het Two Weeks met vriendelijke pianoaanslagen voorbijkomt, worden we keurig op het verkeerde been gezet. Zo’n rond popnummer komt pas aan het eind terug: While You Wait For The Others. De band laat zich weinig door structuren leiden, wel door sfeervolle gitaaraanslagen, een eigen slepend tempo en ongrijpbare evangelische zangpartijen. Een volstrekt eigen wereld, het zal ook weer eens niet.

Geert Wilders schokte deze week Tweede Kamer en kabinet met zijn uitspraken over de verslaggeefster Joanie de Rijke. Joanie was voor Revu in Afghanistan toen ze werd ontvoerd en verkracht. Ook wij waren vandaag even in de war van Wilders uitspraken. Onze illustrator Trik niet:

Vanavond wordt de lijdensweg die Holland’s Got Talent heet eindelijk afgerond. En we kunnen mede dankzij de instortende kijkcijfers (rond de 700.000 de laatste weken) bijna zeker concluderen dat het ook de laatste editie zal zijn. Goddank. Want wat was er veel mis met deze goedkope kloon van Idols en X Factor. Ten eerste de clash van de presentatoren. Gerard Joling lijkt nu toch echt zijn ego niet meer onder controle te hebben (vraag is of hij dat ooit wel had maar ala) en Henkjan Smits (die ook geen last heeft van een bescheiden ego) lijkt te denken dat hij God’s gift to television is, als enige denk ik. Maar een ruzie op zijn tijd tussen presentatoren is het ergste niet voor een tv programma, zie X Factor. Maar het ergste van HGT is wel het gebrek aan talent op het podium én achter de schermen. Zo is het verschil in montage en script schrijnend te noemen vergeleken met de gelijktijdig draaiende Britse versie. Daar worden aan de lopende band meesterlijk geregisseerde underdogs tot surprise surprise toptalenten gebombardeerd door een perfecte jury. Toch iets anders dan een meningloze circusdirecteur die iets te blij is dat hij op tv mag verschijnen. We gokken op een definitief einde maar weten ondertussen echt nog niet wie gaat winnen. Suggesties?

(Loyauté/V2)
Pop * * *

Op elke plaat van Phoenix staan één of twee ultieme radiohitjes; nummers die nooit een grote hit worden maar daarom nooit gaan vervelen, perfect uitgevoerde songs met een funky gitaartje en vrolijke drums. Op hun vierde cd is dat opener Lisztomania en komen ze er met afsluiter Armistice dichtbij. Ook als de Fransen voor een MOR-indierocksuccesje gaan, zoals in het nummer Countdown, is er Thomas Mars’ licht hysterische stemgeluid waarmee de band zich altijd zal blijven onderscheiden. Tien Phoenix-liedjes achter elkaar hoor je echter nooit op de radio, en dat heeft een reden.

* * *
Spionagekomedie van Tony Gilroy
In de bioscoop vanaf 28 mei

Ze kennen elkaar niet, maar belanden wel bij elkaar in bed: de spionnen Clive Owen en Julia Roberts. De volgende ochtend is Roberts er met Owens topgeheimen vandoor. Het stel komt elkaar in de loop van beider carrière nog regelmatig tegen en telkens is er weer de vraag: wie gaat wie bedriegen, en hoe? Maar er valt nog veel meer te raden in Duplicity; naar het verband tussen opeenvolgende scènes en de chronologie van gebeurtenissen. Gilroy maakt er met opzet een slim geconstrueerd doolhof van en laat ons zoeken en tasten tot we er uitgeput bij neervallen. Met een brede grijns, dat wel.

‘Een voorzichtige overwinning voor de journalistiek,’ noemt Revuverslaggever Joost Bos het feit dat justitie hem niet in gijzeling heeft genomen. Bos werd vandaag samen met fotograaf Chris de Bode verhoord door de Rotterdamse rechter-commissaris Vincent Mul, nadat de twee voor Revu een actie van het dierenbevrijdingsfront hadden bijgewoond. Naar aanleiding van de reportage over een grootschalige nertsenbevrijding wilde de rechter-commissaris de identiteit van de activisten weten. Na een twee uur durend verhoor heeft Bos deze niet prijsgegeven. Hoewel de rechter-commissaris het een strafbaar feit noemt dat Bos weigerde mee te werken aan het strafrechtelijk onderzoek, nam hij de journalist niet in gijzeling. ‘Ik ben opgelucht dat het voor mij voorbij is,’ zegt de Revuverslaggever. ’Het ging er heftig aan toe. Op dit moment wordt Chris nog verhoord. Ik denk dat het een journalistieke overwinning is dat als je voet bij stuk houdt, je niet zomaar je bronnen hoeft prijs te geven.’

Update: Ook fotograaf Chris de Bode mocht de rechtbank zonder handboeien om verlaten: ‘Ons verschoningsrecht is maar ten dele gehonoreerd. De rechter-commissaris vond dat we meerdere vragen wel moesten beantwoorden, maar we hebben ons principieel opgesteld. We willen geen verlengstuk zijn van justitie. De officier van justitie gaat nu nog kijken of hij ons een strafbaar feit tenlaste gaat leggen.’ Nertsengate krijgt dus mogelijk nog een staartje.

Vleermuizen en synthpopliefhebbers zaten vanochtend huilend achter hun computer. Depeche Mode speelt namelijk niet op Pinkpop. Zanger David Gahan is herstellende van een zware operatie. Er moest een darmtumor worden verwijderd bij de frontman, en ja, bijkomen daarvan kost tijd. Dat is sneu voor de zanger, maar ook voor de fans, want ze krijgen van Pinkpopopa Jan Smeets namelijk geen centjes terug als ze van hun kaartjes af willen. Onterecht eigenlijk, want de devote Depeche-fans hebben niks meer te zoeken op de Pinkpopzondag. Zie jij namelijk al 60.000 vleermuizen losgaan op Rowwen Heze, Keane, Milow of Maria Mena? Ok, White Lies zal misschien wel in de smaak vallen, maar van de nieuwe afsluiter Placebo krijgt zelfs een streng doorgewinterde vleermuis koude rillingen. En dan moet je daarvoor ook nog eens 300 kilometer afreizen naar het meest zuidelijke puntje van Nederland. Hopelijk zijn er nog huisvrouwen die dolgraag naar James Morrison willen aan wie de Depeche-fans hun kaartje kwijt kunnen, anders raad ik ze allemaal aan een zwarte hoedje op te zetten in plaats van dat roze gedrocht. Dan wordt het misschien nog een feestelijke zwarte Pinkpopzondag.

(Universal)
Singer/songwriter * * *

Het thema ‘verleiding’, daar kon Tori Amos altijd al mee uit de voeten, maar op haar nieuwe album staat het centraal. De seksuele verleiding uiteraard, maar ook die van religie en van de dood. Haar antwoord op die laatste: muziek. ‘I am not blowin’ that Gabriel’s Trumpet/I got my own band to play today’. Fascinerend is hoe die zeventien (!) nummers soms op verre afstand blijven (het titelnummer) en dan weer heel warm klinken (500 Miles). Het mooist is miniatuur Mary Jane. Veelzeggend: daar wordt ze begeleid door alleen zichzelf.

Zwarte Koninginnedag, het familiedrama in Zwijndrecht, VVD-chef Mark Rutte die flinke praat uitslaat: Nederland is in de war. Op zoek naar geborgenheid, genegenheid, troost. Die vond je in het verleden misschien bij Frans Bauer, maar die is te druk met zichzelf in de slaapkamer. Jordy van Loon is een irritant knaapje en als Jan Smit zélfs zijn eigen vrouw niet kan houden… Plofte daar vanmorgen even De Nieuwe Verlosser in ons postvak. Tom Klijbroek. Een 13-jarige zanger die godzijdank eens niet uit dat palingdorp komt, maar uit het Noord-Hollandse Waarland – waar een roestige watertoren de grootste toeristenmagneet is. Hij basht Michael Jackson subtiel in een verrassend Nederlandstalige versie van dienst hit Ben (‘Ben, ze zijn een beetje bang voor jou.’), heeft al een roerig liefdesleven (‘Wat leek op een eeuwige liefde is nou allang voorbij.’) en kent – in tegenstelling tot Máxima – dé Nederlander wel (‘In de warmte, in de kou. In de Alpen of in Spanje. Ik ben nergens zonder jou.’). Jan Smit heeft zijn carrière nog proberen te remmen, door een perstop af te kondigen op het moment dat Tom voor een NCRV-programma met hem in duet wilde gaan, maar het talent heeft in tussen het beste van de bands van Marco Borsato, Nick & Simon achter zich, plús K-Otic Sita in zijn koor. Eat that! Paul de Leeuw, handen af van dit zangwonder, Tom is van ons.

Wil jij ook kennis maken met het fenomeen? Schrijf een songtekst voor Tom en maak kans op zijn debuutplaat Ik kom eraan!

Briljant stukje integratie van minister Ernst Hirsch Ballin van Justitie. Om uiting te geven aan hun verbondenheid met Nederland – want dat zijn ze – moeten Marokkaanse Nederlanders hun kinderen een dubbele voornaam kunnen geven in de trant van: Jaap Mohammed en Aart-Willem Baba. De minister bracht zijn geniale vondst naar buiten tijdens gesprekken met ambtgenoten in Marokko. En wat blijkt? De leipe mocros staan er helemaal niet onwelwillend tegenover. Ze moeten alleen nog even de wet aanpassen en we kunnen het fenomeen van de Marokkaans-Nederlandse naam tegemoet zien. Revu komt alvast met een paar suggesties: Anne Fatima, Abdelrahman Sjoerd, Samir Anton en Janneke Jihad.

Mooiere combinaties? Laat je eigen suggesties achter in de comments.