* *Martelhorror van Pascal Laugier
Voor wie alvast in de stemming wil komen voor de horrorkant van het festival Imagine is de Franse martelfilm Martyrs een pittige appetizer. Moet je wel een sterke maag hebben, want vergeleken bij dit intens nare werkje verbleekt Hostel tot Mamma Mia. Een misbruikt meisje moordt een heel gezin uit omdat de ouders ervan haar in de kelder zouden hebben opgesloten. Of verbeeldt ze het zich? Het eerste half uur is nog suggestief, daarna gaan alle sadistische sluizen open. Martyrs is ook op het festival te zien. Tip: neem een plaatsje aan het gangpad als je een zwakke maag hebt.
4 reacties
Ben ik echt de eerste?….Ik heb hem gezien…en het was echt de meest deprimerende ervaring (op film) die ik ooit heb meegemaakt…Ireversible was ook frans, en ook “donker”, en TBS met Theo Maassen was ook niet “prettig”, maar dit slaat alles…Ik zal hier geen plotwendingen weggeven, maar dit is echt een PAREL van een film, of een diamant, wat jij wil,….ik heb hem gekocht, maar ik weet niet wanneer ik hem weer ga zien…zoooo WREEDAARDIG!!!!
Onlangs heb ik deze film ook ‘ervaren’. Ik wist op voorhand dat dit geen prettige ervaring zou gaan worden, maar dat was dan ook tegelijkertijd hetgeen mijn nieuwsgierigheid deed groeien. Potverdomme…!
TBS was hier niks bij, heeft er ook niks mee te maken (sorry), Ireversible was ik ook niet al te fijn, maar ook daar zie ik de raakvlakken niet direct mee.
Deze film raakt je vanuit het trauma van de ‘verdachte’ hoofdpersoon, en neemt je mee op tour met haar wraakgevoelens, vervolgens doe je niets liever als daarvan afstand nemen…..
Maar inderdaad een PAREL van een film voor de ‘liefhebber’ van dit soort verhalen….Naargeestig vormt de juiste term voor de sfeer van deze film en dan 1000 keer erger!
Ik ben me ervan bewust dat TBS, irreversible, en Martyrs weinig, tot geen raakvlakken hebben, Suus, maar ik heb het alleen over het gevoel ze bij me losmaken van een gigantische depressie, of zoals jij het zo mooi zegt, NAARGEESTIG(heid). En ja, ik kan er niks aan doen, ik ben een “liefhebber” van dit “soort” verhalen. Zo is American Psycho een favoriet…, maar meer omdat ik het boek heb gelezen, en gruwlijker dan dat wordt het nergens…..
zojuist heb ik het genoegen gehad deze prent te beleven. wat een klasse. zo mooi en origineel dat allegorische motief, de transformatie door het lijden, de degeneratie van de slachtoffers en hun waanbeelden, de welwillenden en uitgenodigden, de protagonist en de antagonist, de rechtvaardiging in de slotfase. ge-wel-dig. ik moest een beetje denken aan de film hard-candy van een paar jaar geleden. ik vond de insteek van deze film echter veel interessanter, en naar mijn bescheiden mening, zelfs meer toegankelijker voor een breder publiek dan een doorsnee hollywoodfilm. (zal de regiseur vast niet leuk vinden). goed dat ze nog acteurs gevonden hebben voor dit verhaal, want het is nogal wat, maar het is oprecht en eerlijk verfilmd. that’s what counts. chapeau, ik denk dat ik um nog uns draai straks, au revoir et a bientot