Overzicht van: maart 2009

(Anti/Epitaph)
Het zit ons nog steeds niet lekker dat Johnny Cash nota bene door zijn eigen zoon muzikaal is verkracht. Gelukkig is er een nieuw album van de Amerikaanse blueszanger William Elliot Whitmore. Die schilt in Old Devils met zijn rauwe stem een appeltje met corrupte en moordende politici, terwijl zijn country-achtige gitaarspel ook al doet denken aan wijlen Cash. Hier is zijn erfenis tenminste wél veilig.

Het programma van Pinkpop is bijna compleet, maar het Limburgse volksfeest moet het vooralsnog hebben van twee grote namen en de Nederlandse inbreng. Dat laatste is goed nieuws: De Jeugd van Tegenwoordig mag eindelijk op het feestje van opa Smeets komen (al ligt een verplichte deal met Kees de Koning, manager van de begeerde reclamester Anouk én De Jeugd, voor de hand). De handjes mogen ook op elkaar voor het vastleggen van de twee grootste Nederlandse talenten van het moment: Kyteman en De Staat (die op zondag natuurlijk bij elkaar op het podium springen, maar dat is nog een verrassing). Is dat een reden om de tent van zolder te halen en een retourtje Landgraaf te boeken? Neuh… Als we Bruce Springsteen, Elbow, Pendulum en Depeche Mode nog even noemen is het qua Pinkpop-hoogtepunten namelijk al weer gebeurd. Pinkpop is nog maar een tientje goedkoper dan Lowlands, maar voor de mislukte arrenbie-poging van Chris Cornell, de skabejaarden van Madness of de saaie Belgenpoppers Milow en Novastar komen wij niet van onze randstedelijke troon. De meisjesrockband Sneu Patrol is zelfs de afsluiter. En de prijs voor het bier is verhoogd! De schoften… Zal het geld in Landgraaf ook op zijn?

Je kan veel zeggen over Robert Jensen, maar onze zegen heeft hij sinds gisteravond. Kwebbelnicht Verlinde zat gedurende de uitzending van zijn dagelijkse uurtje eigenpijperij genaamd RTL Boulevard weer eens orgastisch te kicken op zijn eigen woordgrappen. Maar op het moment dat het gerucht ter sprake kwam dat Robert Jensen was gesignaleerd in het RTL-pand en er nu echt serieuze sprake is van een herintreden van de meester van de platte smaak, viel Verlinde even stil. Terwijl hij bij het vertrek van Jensen nog opgelucht meldde blij te zijn ‘dat dat onbetrouwbare loeder Robert Jensen van de buis is’ lijkt nu de wederkomst van Jensen nog maar een kwestie van tijd. Jan Paparazzi nam twee maanden geleden al afscheid van zijn bijbaantjes om weer fulltime de zwijgende meerderheid te gaan spelen naast Jensen. En wij kunnen niet wachten want Jensen was dan misschien een onbetrouwbare nicht, hij wist in ieder geval wel dat hij onbetrouwbaar was (én nicht maar dat terzijde), iets wat Verlinde nog steeds niet van zichzelf lijkt te beseffen. Let the catfight begin tussen de twee prinsesjes.

(Bubbles/Rough Trade)
Pop/dance
* * * *

Het grootste commentaar dat je kunt hebben op de nieuwe The Whitest Boy Alive is dat hij ontzettend veel lijkt op debuut Dreams. Om dat positief uit te leggen: Whitest Boy Alive heeft een eigen geluid dat ondertussen geperfectioneerd is. Op het debuut was de vergelijking als eigentijdse The Cure vaak terecht, nu is de formatie eigener geworden. De reputatie als onweerstaanbare liveact is goed voorstelbaar ook al laat frontman Erlend Øye, die net zo goed succes boekte bij Kings of Convencience dan als dance-dj, de plaat uiterst minimaal klinken. De kort aangeslagen gitaarriffjes, zoals de drie akkoorden van Timebomb, blijven de hele plaat basic. Daaronder dansen de baslijnen en worden staccato electroklanken toegevoegd, zoals onder het opzwepende Courage. Øye weet ook deze plaat weer tegelijk melancholisch te laten klinken. Door zijn zachte zang, maar ook door de pijnlijke einde-relatieperikelen in z’n teksten: ‘It’s better to say nothing than say something wrong.’ Bij The Whitest Boy Alive is het dansen met een klein traantje in je ooghoek.

Superheldenepos van Zack Snyder
In de bioscoop vanaf 5 maart
* * *

In 1985 wordt Richard Nixon herkozen voor een vierde ambtstermijn en bevindt de wereld zich aan de vooravond van een Derde Wereldoorlog. Ondertussen kijken voormalige superhelden machteloos toe. Nite Owl, Ozymandios, Rorschach, Silk Spectre The Comedian en Dr. Manhattan mochten in de tijd van de Vietnamoorlog de kastanjes uit het vuur halen, maar gaan inmiddels gebukt onder een beroepsverbod. Niet alleen heeft het straattuig weer vrij spel, ook op mondiaal niveau is de rol van de Watchmen uitgespeeld. Of toch niet?
Watchmen, de graphic novel uit 1985 die het aangezicht van het stripverhaal voorgoed veranderde, vertelt een complex verhaal, en dat niet alleen door het grote aantal personages dat er in rondloopt. De experimentele, bijna literaire klassieker tot film bewerken was altijd al een vrijwel onmogelijke klus, waarvoor regisseurs als Darren Aronofsky en Terry Gilliam dan ook vriendelijk bedankten. Snyder die bij zijn vorige stripverfilming 300 visueel flink kon uitpakken, weet de plot inzichtelijk te houden, maar lijkt ook geremd door de vele dialoogscènes en explicatie die het script vereist. En dan wordt ambachtelijk al gauw een ander woord voor saai. Dat Watchmen desondanks een bezienswaardig buitenbeentje tussen de stripverfilmingen blijft, is ironisch genoeg te danken aan de man wiens naam – op eigen verzoek – bij de credits ontbreekt: de even geniale als excentrieke Britse stripscenarist Alan Moore.

Er moet meer gelachen worden in deze barre tijden, vindt ook de Vanity Fair. Dus werd er voor de jaarlijkse uitstalling van Hollywoodtalent niet gekozen voor fraaie actrices of stoere acteurs, maar voor de vrolijke dikke krullenbollen die we kennen uit Knocked Up en The 40 Year Old Virgin: Seth Rogen, Paul Rudd Jason Segel en Jonah Hill. Uiteraard was het kwartet wel voor een geintje te porren: in nauwsluitende bodysuits ensceneren de grapjassen de beroemde Vanity Fair-cover van drie jaar terug, waarop Keira Knightley en Scarlett Johansson naakt gedrapeerd lagen aan de voeten van modeontwerper Tom Ford. Van die sensuele cover werd je ook vrolijk, maar de parodie is ronduit hilarisch. Wat mij betreft de cover van het jaar tot nu toe! Hij is te vinden op de april-editie van Vanity Fair.