Op de redactie van Revu houden ze, geloof ik, het meest van moeilijk en weird (zo wordt er de loftrompet gestoken over een band die zichzelf, ga er even voor zitten, …And You Will Know Us by the Trail of Dead noemt – uiteraard ‘briljant’) of ontdekken ze om de drie maanden in een paar snotapen de nieuwe Beatles, persoonlijk hou ik dus meer van X Factor. Deze talentenshow geeft elk weekend weer een vrolijke glans, niet in het minst door het gekrakeel tussen de juryleden Gordon, Angela, Eric en Stacey. X Factor biedt daarnaast een intrigerend sociologisch overzicht van de diverse bevolkingsgroepen die Nederland rijk is, zo hadden we in de voorrondes het vertederende woonwagenduo Happiness, het voormalige crackhoertje Cacharell plus diverse andere gettobewoners, de sympathieke Jordanese mamma Mary en de uit het diepe zuiden afkomstige publiekslievelingen Eindhoven-de-Gakste (ofwel Whatever, voorheen: Buurman & Buurman) die trouwens nog steeds in de running zijn.
Ja, dit jaar was er zelfs een hoogbejaarde crooner Harry die de sterren ‘to the moon’ zong. Ontroerend. Maar goed, hoe zit ‘t met de muzikale kwaliteiten? Die zijn zeker beter dan bij Idols, maar helaas moet gezegd dat dit jaar de oogst mager is, wat Gordon cs. ook mogen roepen. Zaterdag moest terecht het damesgroepje K.L.E.M. in de eerste liveshow het veld ruimen wegens het ontbreken van talent. In feite zijn er bij de overgebleven kandidaten slechts drie (meiden) die werkelijk kunnen zingen: Lisa (forse rockbitch), Rachel (bescheiden semi-prof) en Jennifer (irritante Miss Perfect). Maar echt de gevoelige snaar raken, nee, dat is deze editie nog niemand gelukt. Daarom verzuchten wij in huize De Jong meer dan eens: O, leefde Sharon Kips nog maar!
