(Universal)* * * *
Iedereen heeft het nu wel over die Kyteman, maar Jimi Hendrix kon er ook wat van. Veertig jaar geleden nam hij het grensverleggende album Electric Ladyland op. Om dat te vieren verscheen het eind vorige maand opnieuw, mét een documentaire over het ontstaan van het beste werk van de gitarist. The Making of Electric Ladyland werd in 1997 al uitgezonden op de Amerikaanse tv, maar is nog steeds de beste in haar soort (lees: pratende oude mannen die herinneringen ophalen). De documentaire bevat namelijk genoeg muzikale weetjes om een compleet popquiz-seizoen mee te vullen. Over Hendrix’ arrogantie (zijn muzikanten moesten om zes uur ‘avonds uur al in de studio zijn, maar konden soms tot drie uur ’s nachts op Jimi wachten). Hendrix’ fascinatie voor Bob Dylan (hij droeg elke dag voor uit het songbook dat hij in zijn rugzak meedroeg). Over beroemde studiogasten die niet op de plaat zijn gekomen (Rolling Stone Brian Jones speelde een half uur piano, toen Jimi zei: ‘Okay, nu gaan we weer verder met opnemen.’). Maar vooral over zijn genialiteit. Hoewel Hendrix geen noten las, kon hij uren zoeken naar het perfecte geluid. Dat zoemende geluidje op Crosstown Traffic? Een kam met een stuk tape erover!
