Rita Verdonk, kap ermee!

Het wordt een steeds genantere vertoning, die politieke beweging van Rita Verdonk. Uit de nieuwste peiling van Maurice de Hond blijkt dat Trots op Nederland nog maar op 1 zetel kan rekenen als er nu verkiezingen zouden worden gehouden. Tien maanden geleden waren dat er 26! Het ijzeren korset van Rita is verschrompeld tot een zielig hoopje schroot. Medelijden hoeft men met haar niet te hebben, zij heeft haar downfall aan zichzelf te wijten. Wat je ook van haar beleid mocht vinden, als minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie zette ze wat neer, maar daarna is zij aan zelfoverschatting gaan lijden. High geworden van haar eigen populariteit en het feit dat zij meer voorkeurstemmen had behaald dan VVD-leider Mark Rutte was ze meer langs de catwalks en in flauwe tv-shows te vinden dan in de Tweede Kamer. Een programma in elkaar timmeren is haar nog niet gelukt. Oplossingen voor maatschappelijke problemen moest de Nederlander zelf verzinnen, alsof die niet wat beters te doen heeft. Verdonk had een neusje voor het met de verkeerde stuurlui in zee gaan. Kay van de Linde, de mannetjesbreker. Ed Sinke die zij ten onrechte van diefstal beschuldigde. Het was te sneu voor woorden. De zetels vallen nu als warme broodjes in de schoot van Geert Wilders die zijn zaakjes wel op orde heeft. Als Verdonk nog een beetje Trots op Rita is, geeft ze het op. Kan ze net als Ella Vogelaar haar politieke memoires schrijven. Revu doet gratis een werktitel aan de hand: ‘Knotsgekke jaren – hoe ik een vreemdeling werd in Den Haag.’