Rockdocu van Suroosh Alvi & Eddy Moretti* * *
Het bestaat echt: Iraakse heavy metal. Maar je moet niet vragen hoe. De band Acrassicauda trad in acht jaar tien keer op, meestal voor grofweg een dozijn liefhebbers en niet zelden met gevaar voor eigen leven. Het maakt het verhaal van de bandleden ontegenzeggelijk tot een alternatief heldenepos. Want ga er maar aan staan in een land waar een T-shirtje van Metallica al als grove provocatie wordt beschouwd, waar je je haar niet mag laten groeien en headbangen geassocieerd wordt met het verwerpelijke hoofdschudden van orthodoxe Joden tijdens het gebed. In de documentaire volgt een journalist van het Amerikaanse blad Vice de heren van Acrassicauda op hun moeizame muzikale omzwervingen die na een tussenstop in Syrië voorlopig eindigen in Turkije, waar bij de UNHCR een vluchtelingenstatus wordt aangevraagd. Heavy Metal in Istanbul heet dan ook de aan de oorspronkelijke film toegevoegde reportage. Film en extra doen denken aan een MTV-item, met een interviewer en geïnterviewde die elkaar vooral erg tof vinden. Dat had wel wat journalistieker gemogen. Maar het blijft een bijzonder verhaal.
